Het mooiste communicatiemiddel van onze oude “sociale media” van thuis hing in onze slaapkamer aan de schuine zoldermuur boven ons bed. Ik schrijf Plantage Badlaan 15 twee hoog, Amsterdam – tegenover Artis. Ons “oude huis”, zoals we dat later noemden – waar het overal lekte en te krap voor ons was.
De liedjes-lap
De liedjes-lap. Door onze moeder eigenhandig in elkaar genaaid. In mijn herinnering was dit doek meterslang en breed, waarop talloze voorstellingen van onze bekende kinderliedjes afgebeeld waren. De lap had als functie om voor ons slapengaan in bed een liedje uit te kiezen. Onze mam zong dat liedje dan voor ons, op de rand van ons bed. Vaak zongen mijn broertje en ik (“de kleintjes”) dan mee. We kenden al die liedjes. En als we soms geen zin hadden, dan haalden we mijn moeder in door de betreffende tekst bliksemsnel af te raffelen. Om haar een beetje te pesten.
Titels
- Ik zag twee beren
- Dikke Dorus en zijn varken
- Drie kleine kleutertjes zaten op een hek
- Klein klein kleutertje wat doe je in mijn hof
- Er zaten zeven kikkertjes al in een boerensloot
- Klein gouddochterke gaat varen op een lelieblad
- De jagerman (konijntje afgeschoten)
Ik weet dat ik nog wat titels ben vergeten.
Dragers van de herinnering
Jacques Klöters (cabaretier, schrijver, kleinkunstkenner en -biograaf) schreef eens op zijn facebook-pagina over liederen als “de geduldige dragers van de herinnering”.
En: “Liederen vormen het geheugen als een stadspark met honderden paden”.
Hoe mooi, hoe raak.
En hoeveel eeuwen is dat al zo.
Artis was ons eigen “stadspark”, aan de overkant van de drukke straat, met beesten die ook in de liedjes voorkwamen.
Onze moeder zette de oude liedtradities voort – via onze liedjes-lap. Ze had met naald en draad tijdloze rotstekeningen voor ons nagelaten.
Maar die hele liedjes-lap was later spoorloos verdwenen, na onze verhuizing richting Oost. Niemand van ons weet waar dat ding ooit is gebleven.
Ik wil ‘m terug.
Maar hier speelt nou de kunst van het loslaten – om deze oude liedjes als “geduldige dragers van de herinnering” te kunnen blijven koesteren.
(Vila Baleira, Porto Santo-Pt-30-1-2023, 21:50-23:00 + edit.)